Een beetje clubhistorie...

In den beginne ... was er een idee. Een dronken idee op het terras van de Kater op een fraaie zomeravond na een middagje karten in Oldenzaal. Zou het niet mogelijk zijn, zo vroegen we ons af, om een skeltervereniging op te richten en zodoende goedkoop te kunnen karten? De toenmalige THT kende immers talloze gesubsidieerde sportverenigingen waaronder zelfs een knikkervereniging (De Gulden Stuiter), wiens specialiteit heette te bestaan uit een efficiente conversie van sportsubsidie in fusten bier. Waarom dan geen skeltervereniging? Een viermanschap was snel gevormd Robert-Jan van der Plas (voorzitter), Ben van der Plas (secretaris), Jos Wassink (penningmeester) en Gerard Pragt (materiaalcommissaris) en de jacht naar de startsubsidie kon beginnen. Toen bleek dat er aan subsidie wel enkele voorwaarden verbonden waren: statuten, doelstelling van de vereniging, huishoudelijk reglement en zo meer die bovendien notarieel bekrachtigd dienden te worden.

De doelstelling was eenvoudig (goedkoop karten) en de verenigingsdocumenten konden grotendeels overgenomen worden van de motorclub, met dien verstande dat overal het woord "motorfiets" vervangen moest worden door "skelter". Helaas waren er toen nog geen tekstverwerkers. En tenslotte moest ieder kandidaat bestuurslid 100 gulden voorschieten om de notaris te laten tekenen. Eind 1979 was het dan zover: we konden ons vervoegen bij de kassier om het baar geld in ontvangst te nemen. Twee-en-een-half-duizend gulden, als ik het me wel herinner, om twee skelters te kopen. Nadat we ons een avond lang miljonairs hadden gevoeld hebben we de volgende dag in Oldenzaal twee tweedehands skelters gekocht. Achterin de Opel Kadett geschoven en terug naar huis om de machines in de garagebox met tri te ontvetten en op te knappen. 's Middags was het dan zover: de proefrit door Deppenbroek. Om de beurt een klein eindje over de Waalstraat. Fietsers vielen van hun zadel van verbazing, auto's uit de zijstraten stonden op hun remmen en ingehaalde automobilisten wreven hun ogen uit. Dat kon natuurlijk niet lang goed gaan en inderdaad werd Robert-Jan door een opdoemende politiewagen klemgereden op het parkeerterrein van het winkelcentrum.

Maximum snelheid overschreden, onregelementair voertuig, verstoring van de openbare orde, dreigende inbeslagname: er was veel op tegen. Maar RJ heeft zich er uit weten te praten en we duwden de kart terug naar huis. Dat nooit meer, beloofden we elkaar plechtig. Maar ja ... er staat een heuse skelter in de berging en alles jeukt om ermee te rijden. Dat gebeurde dat weekend toen verder nog op de campus, dat we voor de gelegenheid maar als "eigen terrein" beschouwde. Kort daarna kregen de skelters hun plaats op de baan in Oldenzaal en het verenigingsrijden kon beginnen: inschrijven, aftanken, achterstallig onderhoud, niet gerapporteerde mankementen enzovoorts. Bovendien was de lol er in Oldenzaal een beetje vanaf zodra je doorhad hoe je volgas de hele baan kon ronden. Alleen bij een natte baan met slicks bleef het dan nog spannend. Neen, in terugblik blijven die illegale stratenraces de mooiste ritten.

En wat er nu nog van over is? De vereniging, tot mijn vreugde en verbazing! En wat mij zelf betreft hooguit dat ik niet zo snel schrik wanneer de auto 's winters begint te glijden. Koppeling in, tegensturen, bliksemsnel weer terug, opvangen en hopla! Lekker is dat. De kinderen achterin vinden het prachtig: "Nog een keer!". Alleen kijkt de vrouw fronsend opzij, "Moest dat nou, Jos?". Ja, dat moet soms even.

Ene Peter Veening aan de telefoon. Die ken ik geloof ik niet. Van "A la Kart" zegt hij erbij. Maar dat ken ik zeker wel! Er zat weer een lustrum aan te komen en er werd naarstig naar oud-bestuursleden gespeurd. Daar was ik er een van en of ik nog wel wat adressen had van andere ex-bestuurders. Ja, dat had ik wel, want ik heb nog wel contact met een aantal van mijn ouwe kartmaatjes. Een week later weer ene Veening aan de lijn. Of ik even snel een stukje voor het clubblad in elkaar wil flansen over mijn tijd bij de club. Jeetje, zeg "A la Kart" en er komt bij mij van alles los. Waar te beginnen (en voor ik me te buiten ga aan langdradigheid, waar te stoppen) ? Ik heb gauw mijn verzameling VROOAAs (heet het clubblad nog zo?) uit de kast getrokken en ben gaan bladeren. Wat is het alweer een tijd terug, maar wat komt er allemaal weer aan leuke herinneringen boven drijven. Hoe komt dat zo? In 1985 ben ik uit het verre Zeeland naar Twente gekomen om werktuigbouwer te worden. Tijdens de introductie heb ik toen even bij de "Calslaanrace" staan kijken. Ik was eerlijk gezegd niet zo onder de indruk van die opgevoerde grasmaaiers. Samen met mijn doegroepleidermaatje George Bitter ben ik tijdens de introductie van 1986 toch maar wat rondjes gaan rijden over het Calslaan "circuit". Meteen helemaal verslaafd. Heel erg.

 Wegens een scheidende materiaalcommissaris (Erik "krik" Reinders) meteen met George actief in de techniek van de club. En voor ik het goed en wel in de gaten had schoof voorzitter Coos Schouten zijn hamertje bij mij om de deur. Nu was ik pas echt serieus de lul.

 "A la Kart" was na het vertrek van het oude bestuur een beetje non-existent en het materiaal een drama, dus je kunt wel stellen dat ik voor een uitdaging stond. Waar ik het vandaan haalde weet ik niet maar ergens leken er geen grenzen aan mijn fanatisme. Gelukkig wist ik op de juiste tijd de juiste mensen daar in mee te krijgen en al gaande weg ging het weer bergopwaarts met de vereniging. Met allerlei acties vergaarden we geld voor nieuw gereedschap, karts en onderdelen. Het clubblad werd gereanimeerd. We probeerden ons actief te profileren om meer leden te verzamelen. Met wisselend succes, maar de club was in ieder geval van de ondergang gered. Ook werd de "A la Krat" activiteitencommissie in het leven geroepen. Hiermee zijn diverse leuke uitjes georganiseerd. Naast avondjes naar de film of bowlen bijvoorbeeld ook een excursie naar wereldkampioen zijspanracen Egbert Streuer en een aantal kartweekends op andere kartbanen (o.a. Amsterdam en Veldhoven). In de kerstvakantie van 1988 heb ik toevallig beslag kunnen leggen op de kelder onder Calslaan 7, zodat de club een eigen sleutel- en bergruimte had. Voorheen waren we hiervoor aangewezen op de motorkelder van de MotorSportGroep. Voorzichtig werd er weer een begin gemaakt met de racerij bij wat toen nog de HKTT (Honda Karting Team Twente; tegenwoordig VKCT) heette. We kwamen duidelijk vermogen te kort, maar het ging om het idee. Tot 1989 ben ik voorzitter geweest, waarna de studie toch even voorrang kreeg. In Mark van Rossum had ik gelukkig een waardig opvolger. Nog een tijd ben ik wel actief gebleven binnen de club, want je het was toch een beetje een kindje van me geworden.

 Wie meer avonturen uit de oude doos wil lezen zou eigenlijk de Jubileumuitgave van de VROOAA (nummer 3 januari 1991) eens moeten doornemen. Ik weet niet of er binnen de club nog exemplaren van zijn. Ik weet wel dat ik erg zuinig ben om mijn exemplaar. Het bijbehorende lustrumfeest in 1991 was ook een knaller. Na een gezamenlijke maaltijd in het restaurant van de Bastille was er een spetterend feest in de kelderbar, met de band Lanz Bulldog (met als gitarist de toenmalige voorzitter Alexander Jansen) en natuurlijk errug veel bier! Na in 1991 te zijn afgestudeerd werd met het beetje spaargeld wat ik had mijn eigen kart gekocht. Een tweedehands DINO gekocht via TKT. In de winter helemaal gerenoveerd en in het seizoen 1992 alle wedstrijden (met wisselend succes) gereden bij de HKTT. Dit deed ik samen met (ex-penningmeester) Herman Rooijakkers, die een afgeschreven kart van de club had overgenomen, in het DART kartracing team Na afloop van dit seizoen heb ik mijn kart verkocht aan mijn buurjongen (en team-monteur). Met mijn vriendin Gea (nu echtgenote), ook oud-bestuurslid van "A la Kart" (!), ben ik toen verhuisd naar Deventer. Behalve wat bezoekjes aan indoorbanen is het daarna rustig geworden voor wat betreft de kartsport.

 De verworven vaardigheden op het gebied van sleutelen en rijden gebruik ik echter nog geregeld. Na een paar jaren lekker getoerd te hebben in een Triumph Spitfire ben ik nu namelijk al weer een tijdje actief in het historische rallyrijden. Daarvoor gebruiken wij een (zelf uit Engeland geimporteerde) Triumph Vitesse Convertible uit 1969 en onze dagelijkse auto, een Opel Commodore GS Coup uit 1968. Met beide auto's hebben we inmiddels deelgenomen aan onder andere de Internationale Historische Tulpenrallye. Een erg leuke hobby, waar ik ook nog uren over door kan gaan, maar dat nu niet zal doen. Zo zie je maar waar een paar rondjes Calslaan toe kan leiden. Samengevat kan ik zeggen dat mijn tijd bij "A la Kart" absoluut onvergetelijk is! Het is in ieder geval fijn om te horen dat het goed gaat met de vereniging.

Rutger Kwant Voorzitter A La Kart seizoen  '97 / '98

Foto’s  uit de oude doos:

Foto 1, kartrace in Oldenzaal in de jaren ’80

Foto 2 het karthok langs de kartbaan in Oldenzaal in de jaren ‘90

Foto 3 sleutelen langs de baan in Oldenzaal in de jaren ‘80

Foto 4 Karthok langs de baan in Oldenzaal in 2005

Foto 5 Karthok langs de baan in Oldenzaal in 2010

Heb jij ook een leuk stukje voor de “Oude doos” ? Neem dan contact op met pr@alakart.nl